SCHILDERIJ vd MAAND 19/01

Onder de titel ‘Schilderij van de Maand‘ zet BEELDTAALBLOG maandelijks een schilderij in de etalage om daarmee een virtuele galerie samen te stellen. Het gaat dan ook vaak om schilderijen die onder de radar van de ‘grote’ kunstgeschiedenis zijn gebleven; minder bekende meesterwerken die de moeite van het bekijken echter meer dan waard zijn.

Vallotton 1

Félix Vallotton (1865 – 1925)
Honfleur in de mist (1911)
Olieverf op doek (82 x 88 cm)
Musée des Beaux-Arts, Nancy

Er zijn schilders die de schilderijen maakten die je eigenlijk zelf gemaakt zou willen hebben. Neem Félix Vallotton (1865 – 1925) en ‘Honfleur in de mist’ uit 1911. We kijken vanaf een heuvel op het stadje aan de monding van de Seine tegenover Le Havre. Honfleur heeft een schilderachtige haven die door heel wat schilders vereeuwigd is. Maar Vallotton heeft een heel andere invalshoek. Hij laat ons de daken zien, bijna een plattegrond. Tussen de contrastrijke bosschages door merken we niets van menselijke activiteit, vissersschepen of de drukte op de kades. Naar de horizon toe gaat alles over in een blauwgrijs waas. We kennen allemaal de stilte die komt met de mist. Vallotton schildert een heel stil schilderij. Een windstil schilderij, zo lijkt het.

De van oorsprong Zwitserse Vallotton (in 1900 laat hij zich naturaliseren tot Fransman) zou vooral beroemd worden met zijn houtsneden. Hij werd al vroeg in zijn carrière gegrepen door de Japanse prentkunst. Vooral de eenvoud en directheid spreken hem aan. Die prentkunst was behoorlijk in zwang en het Parijs aan het eind van de 19e eeuw. Vallotton gebruikt die directe en eenvoudige manier van werken ook in zijn schilderijen. Ze lijken vlot, welhaast zonder moeite of bedenking geschilderd.

Aanvankelijk staat hij onder invloed van Gauguin en sluit zich aan bij Les Nabis, een post-impressionistische groep die o.a. bestaat uit Eduard Vuillard, Pierre Bonnard en Maurice Dennis. Hun nadruk ligt op gevoel en emotie, waarmee ze zich onderscheidden van de impressionisten die vooral op neutrale wijze het vluchtige moment wensten vast te leggen.
Je zou kunnen zeggen dat Vallotton in zijn schilderij van Honfleur een soort synthese heeft bereikt tussen beide interpretaties. Toch gaat het hem niet primair om het vastleggen van een vluchtig moment, daarvoor is het werk te monumentaal (ondanks het bescheiden formaat).
Van een windstil moment maakt hij een eeuwigheid.

Félix_Vallotton,_1899_-_Femme_couchée_dormant

Félix Vallotton (1865 – 1925)
Slapende vrouw (1899)
Olieverf op doek (56,5 x 76 cm)
Particuliere collectie

Hij combineert ook decoratieve elementen en versieringen met een robuuste werkwijze. Een treffend voorbeeld is het prachtige schilderij van een slapende vrouw. Hier zijn we mijlenver verwijderd van het vluchtige impressionistische moment of de heftige gevoelsontladingen van het expressionisme.

Dit werk sluit nauw aan bij Weense schilders en tijdgenoten als Gustave Klimt en Ferdinand Hodler. Met Klimt deelt hij de liefde voor decoratieve elementen. Met Hodler deelt hij de ‘eenvoudige’, kloeke manier van het schilderen van landschappen.
Tegelijk loopt Vallotton vooruit op de schilders van de nieuwe zakelijkheid en het magisch realisme.

Dit bericht werd geplaatst in beeldende kunst, kleur, landschap, licht, schilderij vd maand en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s